Krwawy antykwariat (Część 2). Szlaki przemytu, pranie proweniencji i wyzwania dla bezpieczeństwa

punktu widzenia bezpieczeństwa narodowego i międzynarodowego nielegalny obrót dobrami kultury nie może być traktowany wyłącznie jako przestępstwo przeciwko dziedzictwu historycznemu. Jest to integralny element finansowania terroryzmu i przestępczości zorganizowanej. Grabież i niszczenie tożsamości kulturowej prowadzą do trwałej atomizacji społeczeństw dotkniętych wojną, paraliżując powojenne procesy pojednania i odbudowy struktur państwowych. Skuteczna walka z tym zjawiskiem wymaga zaostrzenia reżimów prawnych na rynku sztuki, nałożenia rygorystycznych obowiązków należytej staranności (due diligence) na domy aukcyjne i prywatnych kolekcjonerów, a także zlikwidowania luk prawnych w funkcjonowaniu wolnych obszarów celnych. Dopóki popytowa strona rynku w krajach rozwiniętych będzie generować zyski, starożytne artefakty pozostaną jedną z najbardziej stabilnych walut zasilających globalny terroryzm. Czytaj dalej Krwawy antykwariat (Część 2). Szlaki przemytu, pranie proweniencji i wyzwania dla bezpieczeństwa

Krwawy antykwariat (Część 1). Jak dżihadyści zamienili archeologię w machinę wojenną

Nielegalny obrót dobrami kultury przez dziesięciolecia postrzegany był w dyskursie publicznym i politologicznym przede wszystkim przez pryzmat bezpowrotnych strat dla światowego dziedzictwa historycznego lub jako domena wyrafinowanych kradzieży dokonywanych na zlecenie wąskiej grupy majętnych kolekcjonerów. Jednak współczesne konflikty zbrojne i upadek struktur państwowych, zwłaszcza na Bliskim Wschodzie, przekształciły plądrowanie zabytków w dochodowy sektor gospodarki wojennej. Szaber stanowisk archeologicznych przestał być jedynie przestępstwem przeciwko kulturze, stając się strategicznym źródłem finansowania ugrupowań terrorystycznych i sieci przestępczych, co wymusza nowe spojrzenie na kwestie bezpieczeństwa międzynarodowego. Czytaj dalej Krwawy antykwariat (Część 1). Jak dżihadyści zamienili archeologię w machinę wojenną